Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω (23 Ιανουαρίου)

 

Eν σαρκί ως άσαρκος έζησας πάτερ,
Και τοις ασάρκοις νυν συνευφραίνη νόοις.

Ορθόδοξος Συναξαριστής (εικ)

Ο Άγιος Διονύσιος γεννήθηκε λίγο πριν το 1500 μ.Χ. στο ορεινό χωριό Σκλάταινα της Καρδίτσας, την σημερινή Δρακότρυπα. Το όνομά του ήταν Δημήτριος και από παιδί επέδειξε ζήλο για την αγάπη του Χριστού και την ασκητική ζωή.

Σε ηλικία 18 ετών μόνασε στα Μετέωρα λαμβάνοντας το όνομα Δανιήλ.

Τρία χρόνια αργότερα, αναζητώντας πιο απομονωμένο τόπο και επειδή δεν του έδιναν την ευκαιρία ν’ αναχωρήσει, πήδηξε ως δια θαύματος κάτω από το βράχο των Μετεώρων και μετέβη στις Καρυές του Αγίου Όρους. Εκεί γίνεται ιερεύς και μεγαλόσχημος μοναχός, μετονομασθείς σε Διονύσιο.

Αργότερα εγκαθίσταται στην σκήτη Καρακάλου όπου έζησε ερημικά για δέκα έτη με αυστηρή άσκηση, προσευχή και νηστεία, βιώνοντας πολλές θαυματουργικές ενέργειες του Θεού. Η ισάγγελη ζωή του στάθηκε αιτία της εκλογής του ως ηγουμένου της βουλγαρικής, τότε, μονής Φιλοθέου. Συναντώντας μεγάλες αντιδράσεις για τον τρόπο ζωής που θέλησε να εφαρμόσει στην μονή εγκατέλειψε το Άγιο Όρος και εγκαταστάθηκε γύρω στο 1524 μ.Χ. στην μονή Τιμίου Προδρόμου στη Βέροια.

Θέλοντας ν’ αποφύγει την εκλογή του σε επίσκοπο που επεδίωκαν οι κάτοικοι της περιοχής, αναχώρησε κρυφά και μετέβη στον Όλυμπο. Εκεί ασκήτευσε σ’ ένα σπήλαιο που σώζεται μέχρι και σήμερα. Συκοφαντούμενος όμως εκδιώχθηκε από το ασκητήριό του και αναχώρησε για το Πήλιο, όπου το 1542 μ.Χ. ίδρυσε τη μονή της Αγίας Τριάδος Σουρβίας έπειτα από θαυματουργική υπόδειξη του Θεού.

 

Φωτο (βλ. παρακάτω)

Μετά από τρία έτη και λόγω της παντελούς ανυδρίας που έπληξε τον τόπο των διωκτών του, επέστρεψε επισήμως με πρόσκληση του διώκτη του Αγά Σάκου. Με την αγγελική βιωτή του γρήγορα προσείλκυσε πλήθος μοναχών, ο ίδιος όμως χρησιμοποιούσε τα πλησιόχωρα σπήλαια για προσευχή και ησυχία, όπου ζούσε στο γνόφο της νοερής προσευχής. Δεν παρέλειπε, ωστόσο, να περιέρχεται τα γύρω χωριά για να κηρύξει, να εξομολογήσει και να στηρίξει τους σκλαβωμένους Έλληνες. Είχε απέραντη αγάπη για το λαό.

Εκοιμήθη εν ειρήνη, αφήνοντάς μας για ανεκτίμητο θησαυρό τα χαριτόβρυτα λείψανά του.

Σημείωση: Στη Δρακότρυπα η εορτή του πανηγυρίζεται επίσης την τελευταία Κυριακή του Ιουλίου.

Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τοῦ Ὀλύμπου οἰκήτωρ Πιερίας ἀγλάισμα, καὶ τῆς ἐπωνύμου Μονῆς σου ἱερὸν περιτείχισμα, ἐδείχθης Διονύσιε σοφέ, βιώσας ὥσπερ Ἄγγελος ἐν γῇ, καὶ παρέχεις τὴν ταχεῖαν σου ἀρωγήν, τοὶς εὐλαβῶς κραυγάζουσιν δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πάσιν ἰάματα.

 

Το Άγιο Σπήλαιο στον Όλυμπο που σώζεται μέχρι και σήμερα και η απίστευτη φυσική ομορφιά

Μagnesia news

Ο Άγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω, κατά κόσμον Δημήτριος Καλέτσης, γεννήθηκε περίπου το 1500 στο χωριό Σκλάταινα Καρδίτσας, στη σημερινή Δρακότρυπα. Αφού πέρασε από τις μονές του Μεγάλου Μετεώρου στην Καλαμπάκα, το Άγιο Όρος και άλλες, το 1542 εγκαταστάθηκε στον Όλυμπο.

Σε υψόμετρο 900μ. μέσα στο φαράγγι του Ενιπέα, σε φυσικό οχυρό πλάτωμα, ανάμεσα σε δύο ρέματα και σε απόσταση 18 χιλιομέτρων από το Λιτόχωρο, έχτισε την παλαιά Μονή. Την αφιέρωσε στην Αγία Τριάδα, αργότερα, όμως, επικράτησε να ονομάζεται Ιερά Μονή Αγίου Διονυσίου εν Ολύμπω.

Ο Άγιος Διονύσιος, ασκητεύει σε σπηλιά κάτω από ένα βράχο, η οποία απέχει περίπου 20 λεπτά με τα πόδια από το παλιό μοναστήρι. Ο τόπος ονομάστηκε «Άγιο Σπήλαιο» και σώζεται μέχρι και σήμερα, ενώ προσελκύει καθημερινά χιλιάδες επισκέπτες.

Από τη θέση Πριόνια, στην οποία φθάνουμε με αυτοκίνητο, κατηφορίζουμε το μονοπάτι Ε4 προς το Λιτόχωρο. Πριν την Παλαιά Μονή του Αγίου Διονυσίου, συναντούμε τα χαρακτηριστικά ξέφωτα και μία μικρή καλύβα. Στρίβουμε δεξιά, και το μονοπάτι μας οδηγεί σε λίγα λεπτά σε καταρράκτη του Ενιπέα.

Επιστρέφοντας στο Ε4 διασχίζουμε τον Ενιπέα μέσω μίας ξύλινης γέφυρας και συνεχίζουμε την πορεία μας για 20΄ προς το Άγιο Σπήλαιο. Από εκεί επιστρέφουμε στην Παλαιά Μονή όπου μπορούμε να επισκεφτούμε το καθολικό το οποίο ανακαινίζεται, αλλά και τους γύρω χώρους του μοναστηριού.

Η επιστροφή από το μοναστήρι μπορεί να γίνει είτε από το ίδιο μονοπάτι, μέχρι τα Πριόνια και από εκεί στο Λιτόχωρο, είτε με αυτοκίνητο, μέχρι το Λιτόχωρο.

 

Orthodox Psychotherapy — Road signs towards achieving in-Christ Thera

 

The famous book "Orthodox Psychotherapy" of the Metropolitan of Nafpaktos Hierotheos
 

Orthodox Outlet for Dogmatic Enquiries 

The term "Orthodox Psychotherapy" does not pertain to specific cases of people suffering from psychological problems or neuroses. Rather, it is something that pertains to all people. According to Orthodox Tradition, after Adam's fall, Man became ill; his intellect (called “dianoia”) was darkened and the mind (the “nous” or,  the "eye of the heart") lost communion with God. Death entered mankind's life thereafter, giving rise to many personal, anthropological, social, even ecological problems. With the tragedy of his fall, Man continued to be "in the image of God", but he had now completely forfeited the "likeness" of Him, as his communion with God was disrupted.

However, the Incarnation of Christ and His bodily presence among us, and the pursuant opus of the Church (which entails the in-Christ guidance by spiritually illuminated Saints and Fathers throughout Time) are both intended to assist a person to regain the "likeness" of God, that is, to restore his communion with God. By adhering to the Orthodox "therapeutic treatment" as proposed by the Holy Fathers of the Church, Man can succeed to "manage" his thoughts properly, thus solving his spiritual issues fully and comprehensively.

This "therapeutic regimen" of psycho-therapy (Greek: literally, therapy of the soul) is closely linked to the Church’s "neptic" tradition (sobriety) and Her hesychastic life (of "quietude") - as preserved in the texts of the Philokalia, in the works of the Fathers of the Church and notably in the teaching of Saint Gregory Palamas. Most certainly, one must not overlook the fact that the neptic and hesychastic ways of life are the same that one observes in the lives of the Prophets and the Apostles, as clearly described in the texts of the Holy Scriptures.

     ********************

Wherefore he who professes the science of spiritual medicine ought first of all to consider the disposition of him who has sinned, and to see whether he tends to health or (on the contrary) provokes to himself disease by his own behaviour, and to look how he can care for his manner of life during the interval. And if he does not resist the physician, and if the ulcer of the soul is increased by the application of the imposed medicaments, then let him mete out mercy to him according as he is worthy of it.

(Canon CII of the Quinisext Ecumenical Council)

 

LIST OF ARTICLES (by various authors)

Genders and Orientations Psychosomatic enslavement and liberation Want to find peace and quiet in a forest? Don't bring technology with you! God with us "For many more years!" To Bishop Kastor, On the Eight Thoughts of Evil The Problem of Theodicy The Ladder of Divine Ascent and Moral Improvement What is the role of a Spiritual Father? Love and Freedom Transformation and Forgiveness Personal responsibility in spiritual life Fantasy: a post-Fall phenomenon Hesychia: Our Method of True Healing Insanity and Demonic Possession in Patristic Thought The strength of faith and the weakness of faithlessness What is "psychotherapy" in the context of Orthodox Christianity? Christianity is not a religion. It is psychotherapeutic science Orthodoxy as therapy Sickness and healing in Orthodox Theology The Impact of Orthodox Psychotherapeutic Interventions on Depressive Symptomatology The Illness of religion The use of the word “religion” The Orthodox Therapist Demolition, Canons and Spiritual Direction Deification and Orthodoxy Simple village folk who saw… the Uncreated Light! Dostoevsky and Morality Freedom and way of existence in Orthodoxy The Power of the Name (book) Experience of God Holy Communion and Confession Self-confidence, or Egotism? The Tragic Paradox of Christian Jerks Theosis: Partaking of the Divine Nature True Christianity: The soul's journey Anthropological background: The human composite and spiritual healing The cure of the neurobiological sickness of religion A Homily on Repentance : Can we fast without it? The Sickness of Religion and its Orthodox Cure Metropolitan Seraphim: "If the priest isn't at least gracious, then all his ministry goes to waste" Why are premarital relations not allowed? Therapeutic Treatment of the Human Nous The Human Body: Ascesis and Exercise Living as an Orthodox Christian in a Non-Orthodox World Hypersexuality and Sterility: the Social Costs of Porn in Japan On the selection of a Spiritual Father How should we behave towards atheists or heterodox? Atheist buses, God's Chocolates, but .... atheist Christians? Regarding the Church What is the meaning of "Church"? Stages of Conversion "With kindness and with love you can make many tame... Frequent Bible Reading Tied to Social Justice, Openness to Science The "purity" of the Church Sinners in the Church About building churches Why would anyone want to forgive an enemy? Should One Kill Moles? Or, How to Avoid Falling Into Traps While Reading Contemporary Orthodox Literature Is secular “psychotherapy” compatible with principles & anthropology of the Orthodox Church? On humility and humor 'The year I lost my limbs was the most brilliant of my life' We shouldn't ask to see God if we aren't prepared Asceticism as Repentance,  Repentance as Failure Is Porn really destroying 500,000 Marriages Annually? Psychology and Orthodox Christian Therapy. Why Morality is not Christian. Asceticism as Repentance, Repentance as Failure. Burning Incense is Psychoactive Brain scans of porn addicts: what's wrong with this picture? The Plethora of "Elders" and the "Piety" of the Naive Depression Justice Does Not Belong to the Christian Way of Life Can everyone theologize? The Knowledge of God. Is it Really OK To Look But Don’t Touch? To Vent or Not To Vent: Modern and Ancient Views on Dealing with Anger The disappointment of religion A Homily on Repentance : Can we fast without it? The Hypnotic Mall Ancient Christian Wisdom and Beck’s Cognitive Therapy Out of the Fountain that is Christ: Free Will, Tolerance and Forgiveness Canonoclasts and Canonophiles: An Ecclesiastic problem, or an Ecclesiological heresy? «And the wife see that she reverence her husband» The Elder Paisios on the secularization of Monasticism The Unfortunate Effects Apocalyptic Beliefs Can Have On Morality You are not a Biblical character Why don't we want to be cured? A contemporary manifestation of the Holy Trinity Pietism as an ecclesiological heresy Healing the Mind:  The Nexus between Contemporary Psychology and Eastern Christian Practice Self-esteem, or Humility? The course from tragedy to catharsis Benefits in Delaying Sex Until Marriage Elder Porphyrios: Overcoming Depression Why does God allow wicked Bishops? Should we have a "fear of Christ"? The Elder Epiphanios Theodoropoulos on Psychoanalysis and Psychiatric Medications ‘But I Say To You,Love Your Enemies’ Saint Siluan's stance towards those who disagreed with him The Elder Porphyry: On problematic spiritual fathers and "misguided obedience" Orthodoxy and Homosexuality How to cultivate humility "Sexual Addiction": An Orthodox and Scientific View Principles for healing the passion of lust A passion is not removed the same way as a sin A tale of two therapies Miracle-lust: a child's disease Priests and Hypocrisy Palamism Explained in Twelve Minutes or Less Curing the sickness of Pharisaism “Elderism”:  Spurious “Elders” The Spiritual Father: Spiritual paternity in the light of Orthodox Tradition Divine Eros Celebrating the defeat of death… The Crisis is a spiritual one On Fasting Safely Home to Heaven : A Letter from an Orthodox Nun to a Former Calvinist Five types of Religious lives Orthodox Pathology Depression: The “silent epidemic” Orthodox therapeutics for homosexuality: A "Fool for Christ" heals a transvestite Is “secular psychotherapy” compatible to Orthodoxy’s anthropology? Ecclesiastic Psychotherapy vs. Secular Therapeutic Techniques Concerning Repentance and Spiritual Warfare The tragedy of Man Contemplation The Function of Spiritual Paternity Confession - Confessor - Confessing A saintly Fool for Christ in the heart of Athens Who is the Truth ? Thoughts about Freedom Stella: God's little sparrow Church and Prison The simple housewife who taught Saint Chrysostom how to preach On the experience of Theosis Thoughts and Deception A… thief for God! How not to despair The Enigma of I AM The Risk in Creation Prayer of the Spirit The Bliss of Knowing the Way The Struggle in Prayer The letter of the Law can be deadly Experiencing the Sacrament/Mystery of the Church through Baptism and the Eucharist Elder Amphilochios Makris -Spiritual Counsels- Basil the Great and Communal Ownership Genuine and false experiences of the Grace of God Injustice Is a Great Sin Mother Gabriel - The Sayings The Jesus Prayer On Corrupt Bishops Mindless Zeal Light or Darkness A Greek-American family man who saw the Uncreated Light The lay porter who resurrected a dead man Simple village folk who saw… the Uncreated Light!

Our forgotten brothers: the Rum Orthodox Christians (Romeoi) of the Middle East

 

Democratic Patriotic Popular Movement NIKI

These last few days, we have been watching what is brewing in the Middle East with awe. With awe and possibly a secret anxiousness, hoping the conflict does not expand, that the problems do not spill to our own lands. However, while the conflict is confined there, we consider it something foreign; we believe it does not concern us, that it does not involve us. And yet, we are deeply wrong. Not only does it concern us greatly, but we are in the midst of these events. Because there live our forgotten brothers, the two million Rum Orthodox Christians (Romeoi) of the Middle East.

Indeed. Two million Orthodox Romeoi in the Middle East, and many more millions in the diaspora. What are all of them? They are the very same as us, they have the same history, they belong to the same civilization, they have the same historic capital, the same faith, the same customs, the same ancestors, the same heroes, the same saints, the same present and the same future, and they have been revealed the same luminous, soteriological, eschatological path. We are the same collective, the same Genos (sic). All of us, we are the Pious Genos of the Romeoi.

Greek cities in Syria and the general area are already mentioned in the 7th century B.C. However, the real spread of the Greek language in the area, and especially of the Greek civilization, will happen after the years of Alexander the Great and the Seleucid dynasty, when tens of Greek cities are being built. Under Seleucus I Nicator the city of Antioch on the Orontes will be established, with the first settlers being mainly Athenians and Macedonians. Antioch will be a cradle for the Greek civilization, and later for Christianity, while the whole area will be a central pylon of Romanía (the misnamed Byzantine Empire) for hundreds of years. Many scholars and great intellectuals and artists, as well as a multitude of saints, will arise here. We will mention Luke the Evangelist, Saint John Chrysostom, Saint Ephrem the Syrian, Abba Isaac the Syrian, and many others.

In 636, the Muslims, under the second Caliph Umar, will conquer the area. Throughout the centuries, and under continuous Muslim occupation, a part of the Romeoi will convert to Islam and another part will convert to Catholicism, under the pressure of an incredibly strong Vatican penetration into the area. However, another part, despite the hardships the centuries brought, will remain steadfast in its traditions and will reach the current age, proudly declaring that they’re Romeoi Orthodox (Rum Orthodox). And this part of the population today counts two million citizens of Syria, Lebanon, and the general area. That is amazing and the fact that these people endured 14 centuries, while also producing great people like Saint John of Damascus, highlights the strength of faith these people possess.

The Pious Genos of the Romans of New Rome/Constantinople, the Pious Genos of the Romeoi was progressively formed in the context of the Roman Empire as a mixing of three traditions: the Greek cultural foundation, the Roman state framework and perception, and the Jewish Old-Testament historical course and perspective. A unifying catalyst and creative reformer of these was the light of the historical presence of Jesus Christ in the world, the freedom of the “relationship of the persons” and the inauguration of the theanthropic ontology by him. Mankind, finally free from the shackles of death, reexamines and gives a new meaning to its existence as the ecumenical People of God in its historic course from the memory of ages past to the eschatological, ever bright, experienced, and seen Grace. The past, current, and future friends of the initially incorporeal and then incarnated Christ have the perception and self-consciousness of the creation of a historical, unified body, of the People of God, with a common political and spiritual guidance, which is heading towards its eschatological perspective. The giving of meaning and the enlightenment of the personal and the collective existence under this future was and is sanctifying and total/catholic, offering hope, en-thu-siasm, joy, and support even in the hardest personal, social, and state circumstances.

However, on the 19th century, ethnocentrism, as an axis of the then blooming modernity will be deceitfully imposed on the things of our East as well, creating a fracturing of the Genos, firstly spiritual, and then in the sense of the state. A collective alienation of the ethnic groups and the creation of small states, guided chess pieces on the international geopolitical chess board, and often acting against each other. The externally imposed ethnocentrism and its accompanying value system led and still leads us to internal conflicts, conflicts with our own traditional system of values, creating a complete disorientation, lack of direction, unsteadiness, and annihilation.

In a social and state level in our country, especially after our repeated defeats (Asia Minor Catastrophe, Cyprus, bankruptcy, framework of serfdom), the state of dissolution keeps getting worse, with a lack of social coherency, the inability to form strategy and objectives meaningfully. Our collective on the edge of historical annihilation. A simple satellite of the West, and specifically a West that’s teetering under the weight of its own internal cultural degeneration and erosion. Instead of us Romeoi, as a unified collective, offering suggestions and a soteriological model and paradigm to the whole world, we were led to the fracturing, deletion, and our ante portas spiritual and historical annihilation.

In order to be able to not only stand on our two feet but also to fulfil our historical duty to ourselves and humanity, we first need to become conscious of our identity, of our uniqueness as a Romeoi collective, and the objective of our contribution to the history of humanity, the objective that our tradition predicted and for which it prepares us. And a fundamental condition for our march, for our path, is the unity of all the Romeoi people, with the starting point being our country. All of the Romeoi people. All the Romeiko. And the Romeoi of the Middle East is an integral part of the Romee world.

Our brothers, our distinguished brothers, we do not forget you, you are in our hearts, a part of our identities and our very selves, and we will do everything we can to stand at your side. You are very important to us. Your very existence opens up new possibilities for us, an opening and a widening in our ecumenical perspective. Not only because your existence reinforces the historical continuity and cohesiveness of our Genos and our self-recognition as a single, unified historical body; not only because your existence modifies and transforms our relationships as a collective with multiple other collectives and peoples; not only because your existence clearly highlights our multiple historical rights that de facto come into the forefront; but above all because your existence also changes our total way of understanding and perceiving the things of the ecumene, giving meaning to a luminous historical perspective and direction towards the eschaton.

Have courage, then, have courage, People of God! We are many. And not only are we many, but above all, we know that we are on the side of the final victor. As real Romeike hearts in the joy of giving meaning and of our fighting, let us all together sing and chant like Saint John of Damascus centuries ago, of the ever-bright feast of “Everything has been flooded by light, the sky and the earth and the dark depths; all of Creation celebrates the Resurrection of Christ, in which it is affixed.”

Ioannis K. Neonakis

Head of Romeosyne Section

romiosynh@nikh.gr

The Feast of the Dormition of the Theotokos (August 1 - 15), a celebration of the life and victory over death!

 

PANAGIA SOUMELA - Vermio, in Veria, Macedonia, Greece. Photo from here

My soul doth magnify the Lord.
And my spirit hath rejoiced in God my Savior.
For he hath regarded the lowliness of his handmaiden.
For behold, from henceforth all generations shall call me blessed.

(Theotokos - Mother of God - Virgin Mary, in Luke, 1, 46-48)

Every Generation!

The Feast of the Dormition of the Theotokos (August 1 - 15), a celebration of the life and victory over death!

Orthodox holy icons of Theotokos from all the World

ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΠΡΟΜΗΝΥΜΑΤΑ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

ΒΗΜΑΤΑ

Ο Αύγουστος, για όσους κρατιόμαστε από τον βράχο της παράδοσής μας, είναι συνδεδεμένος με την Παναγία. Νιώθουμε την ανάγκη από την πρώτη κιόλας μέρα του, να περάσουμε από κάποιον ναό, την ώρα του δειλινού, και να ακούσουμε και να συμψάλουμε το “πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς προς σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών, ω μήτερ του Λόγου και παρθένε, των δυσχερών και δεινών με διάσωσον” ή “των λυπηρών επαγωγαί χειμάζουσι την ταπεινήν μου ψυχήν και συμφορών νέφη την εμήν καλύπτουσι, καρδίαν, Θεονύμφευτε, αλλ’ η φως τετοκυία, το θείον και προαιώνιον, λάμψον μοι το φως το χαρμόσυνον”. 

Είναι τα δύο πανέμορφα ποιήματα των παρακλητικών κανόνων, του Μικρού και του Μεγάλου, που μας υπενθυμίζουν την πορεία της ζωής, τους πειρασμούς μας, την ανάγκη για φως, για σωτηρία, για βοήθεια, για χαρά που ξεπερνά τα μέτρα και τα όρια του παρόντος. Είναι η Παναγία η μορφή αυτή που μπορεί να μας δώσει ό,τι ζητάμε και σ’ αυτήν απευθυνόμαστε, όσοι ακόμη αντέχουμε να βλέπουμε τον Αύγουστο όχι μόνο ως μήνα διακοπών από τους ρυθμούς της καθημερινότητας, αλλά και ως καιρό, ευκαιρία για αναζήτηση της αλήθειας του μέσα κόσμου μας.

Οι Έλληνες, στην πλειονοψηφία μας, έχουμε χάσει αυτόν τον καθημερινό αυγουστιάτικο σύνδεσμο. Ιδίως οι νεώτεροι είναι πιο μακριά, διότι δεν μπορούν να συμμεριστούν το περιεχόμενο των παρακλητικών κανόνων, όχι μόνο λόγω της γλώσσας, αλλά κυρίως διότι περιγράφουν έναν άνθρωπο που νιώθει την ήττα του από την ισχύ του κοσμικού πνεύματος, της βιοτικής παραζάλης, η οποία τον κυκλώνει όπως οι μέλισσες το κερί, της θλίψης που γίνεται βέλος που τρώει την καρδιά, και οι νεώτεροι το καλοκαίρι δεν θέλουν έγνοιες, θέλουν τη ζωή τους να χαρακτηρίζεται από τη ραστώνη της ανίας, της διασκέδασης, της θάλασσας και των διακοπών, να πηγαίνουν σε συναυλίες, σε εκδρομές, να μην αισθάνονται ότι τους κυνηγούνε βάσανα. Και μοιάζει εύλογη αυτή η προτίμηση.

Όμως ο χρόνος δεν αφήνει τον άνθρωπο να λησμονήσει αυτό που του λείπει. Μπορεί να θέλουμε να αφήσουμε στην άκρη τις ταραχές και το κενό μας, να μπούμε στη θάλασσα για να ελευθερωθούμε από τις εντάσεις μας, να βρούμε φως, να ξεσκάσουμε, να φλερτάρουμε, να απολαύσουμε, να συναντηθούμε με τα παιδιά μας που δεν προλαβαίνουμε να τα δούμε στον ρυθμό του υπόλοιπου χρόνου, όμως το “έτι έν σοι λείπει” και η εύρεση του “ενός ού έστι χρεία” αγγίζει την ψυχή μας και τον Αύγουστο. Κι εδώ η Παναγία είναι και παραμένει η απάντηση.

Στην εικόνα της μπροστά, την ώρα που ανάβουμε κερί και προσκυνούμε, νιώθουμε ότι εκείνη παραμένει η μάνα όλων των ανθρώπων και η δική μας. Και κάνοντας μια προσευχή σ’ αυτήν, δεν μένουμε μόνο στον δικό μας τρόπο. Αφηνόμαστε στη δική της αγκαλιά, για να μας δείξει με τη σιωπή της, το αδιόρατο χαμόγελο που απευθύνεται προς τον καθέναν μας, ότι ο Υιός που κρατά είναι ο Θεός μας. Και όπως Εκείνος μας κοιτάζει, έχοντας την αγάπη της δικής της αγκαλιάς, είναι έτοιμος να μας δώσει, στην παντοδυναμία Του, την απάντηση, που είναι ο Ίδιος. Ο Θεός που μας ενισχύει και μας σώζει. Που μας αγαπά, περιμένοντας από εμάς να μη νιώσουμε οι μεγάλοι που πρέπει να απαντήσουμε στα πάντα με τον τρόπο μας, αλλά τα παιδιά, οι φίλοι Του, που θέλουμε να κουρνιάσουμε κι εμείς στην αγκαλιά της Παναγίας, της μάνας μας που μας δείχνει το φως το χαρμόσυνο.

Ας πάρουμε μέρος στις παρακλήσεις του Αυγούστου. Δεν είναι μόνο θέμα παράδοσης. Είναι και η ανάγκη να βρούμε την δική μας απάντηση στην αγάπη της Παναγίας.

Δημοσιεύθηκε στην “Ορθόδοξη Αλήθεια”
στο φύλλο της Τετάρτης 30 Ιουλίου 2025

The Pious Genos of the Romeoi

Ioannis Neonakis
Consultant Microbiologist, University Hospital of Heraklion

Greece - Patriotic Democratic Movement "NIKI" (Victory)

Thematic Group for Romeosyne (Romiosini)

@ioannis.neonakis #tik_tok #foryoupage #GenusofRomeoi #Romeosyne #Neonakis ♬ πρωτότυπος ήχος - Ioannis Neonakis